H «Φύσις» συνήθως αναφέρεται ως φύση.
Ο Αριστοτέλης πίστευε ότι η ίδια η φύση περιείχε τη δική της πηγή ύλης, ισχύος / κίνησης, μορφής, και τέλους. Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό γνώρισμα όσον αφορά τον ορισμό του Αριστοτέλη, για τη «Φύσις» ήταν η σχέση ανάμεσα στην τέχνη και τη φύση. Ο Αριστοτέλης ανέφερε ότι η «φύσις» εξαρτάται από τη «τέχνη».
“Η κρίσιμη διάκριση ανάμεσα στην τέχνη και τη φύση αφορά τις διαφορετικές αποδοτικές αιτίες τους: η φύση είναι η δική της πηγή κίνησης, ενώ η τέχνη απαιτεί πάντα μια “εξωτερική” πηγή κίνησης.»
Η «φύσις» από το 3ο αιώνα π.Χ και μετά μεταφραζόταν συνήθως ως «φύση» και λιγότερο συχνά ως «ουσία», δίνοντας μία εντελώς διαφορετική έννοια για τους προ -Σωκρατικούς φιλοσόφους και εντελώς άλλη για τον Πλάτωνα. Η «Φύσις» είναι ένα μεγάλο παράδειγμα μιας λέξης-κλειδί που ήταν πολύ σημαντική στην κλασική ρητορική και συνέβαλε στον καθορισμό της ελληνικής γλώσσας, αλλά με την πάροδο του χρόνου τροποποιήθηκε μέσω του πολιτισμού μετατρέποντας τη σε μια σχετική , αλλά νέα λέξη.

Προβάλλονται και τα 13 αποτελέσματα